Sinds vorige week zit ik op Twitter.
Ik weet alleen niet voor hoe lang.
Ik moet er ook nog een beetje aan wennen.

Klaarblijkelijk bevind ik mij niet bepaald in een erg vruchtbaar Twitter-milieu. Mijn vrienden zitten allemaal op Hyves. Die vinden Twitteren maar suf. Ik vind Hyves suf.

En ik werk in de gehandicaptenzorg. Dat betekent dat mijn collega’s nog het liefst met Windows 2000 werken en mijn hulp nodig hebben als ze een plaatje willen Googelen. Geen idee waarom, maar ‘gehandicaptenzorg’ en ‘web 2.0′ schijnt erg ver uit elkaar te liggen.

Dat schiet niet op. Dus heb ik om te beginnen maar wat BN’ers toegevoegd.

Je moet toch wat.

Gevolg is nu dat ik vanaf dag 1 word gestalkt door Rita Verdonk. Geen idee waarom. Misschien uit beleefdheid, omdat ik nieuwsgierig ben naar haar aansprekende one-liners, en daarom maar op ‘follow’ had geklikt. Of omdat ze wil weten wat ik misschien te melden zou kunnen hebben over het professioneel opgezette en inhoudelijk sterk onderbouwde campagnefilmpje van TON.

Dolf Jansen heb ik inmiddels alweer ge-unfollowed. En echt waar, ik was eerst. De brave man twittert non-stop en net zo snel als dat ‘ie praat. Niet te volgen, zeg maar.

Twitteren is wel erg leerzaam. Zo weet ik nu dat Rita gelukkig nog steeds meeleeft, dat Sara gisteren niet naar FC Barcelona heeft gekeken, en dat er maar één kopje koffie in het lekbakje van een Senseo-apparaat past.

En dat het vandaag maandag is.