“Goedenavond. Ja, dank u wel. Ah … u bent de heer Frans …”

De 1e van het rijtje van drie heren en één dame aarzelt even, dus ik zeg hem mijn achternaam voor. “Ja precies … eh … mag ik uw legitimatiebewijs alstublieft? Ja hoor, alles in orde, u kunt gaan stemmen.”

De man knikt in de richting van drie pashokjes zonder gordijntje, en ik loop ernaar toe. “Eh … meneer! …” De laatste van de drie heren wappert met één of andere grijze folder. Ik aarzel even, mompel iets van “ja die heb ik thuis al, maar goed” en pak het slappe krantje uit beleefdheid aan.

In het stemhokje zie ik alleen maar een rood potlood. Ik realiseer me dat ik nog nooit met een rood potlood heb gestemd. Tenminste, kan me alleen maar stemcomputers herinneren, eigenlijk.

Ik wil me bijna omdraaien, om “oh, moet ik déze gebruiken?” door de zaal te roepen, wijzend op het langwerpige vod wat ik al bijna in m’n zak had gepropt. Maar het licht dringt door in mijn cafeïne-arme hersencellen en ik besluit het ‘vod’ maar zelf eerst even open te vouwen.

Aha. Oh. Ok dan.

Het lijkt wel een test met meerkeuzevragen. Zouden meerdere antwoorden ook toegestaan zijn? Vast niet. Maar dat zou wel een uitkomst zijn. Ik ben nog steeds een zwevende kiezer, zelfs nádat ik heb gekozen. Moet opeens denken aan die reclame van Multi-Vlaai: “Ik wil ze allemáál!”

Ik kleur naar beste weten één van de rondjes rood. Ik hoop maar dat dat het goede antwoord was. Klaar. Opvouwen.

“Hier heb ik met mijn wegenkaart dus ook altijd last van …” verontschuldig ik mezelf als ik bij de Tafel van Vier terugkom, ondertussen stuntelend om het grijze gedrocht weer in één langwerpige flap terug te toveren. Acht ogen kijken me licht meewarig aan. “U kunt hem daar deponeren.” ‘Daar’ staat een grote bus met een gleuf erin. Oh ja.

“Of wou u ‘m soms mee naar huis nemen?”
“Eh … nee hoor.”

Ik moet toch maar eens wat vaker gaan stemmen.