“Tele2, goedemiddag. In dit gesprek ga ik proberen u zo goed mogelijk van dienst te zijn. Waarmee kan ik u helpen?”

Ik erger me ma-te-loos aan de nietszeggende, in elk gesprek terugkerende standaardzinnen bij telefonische klantenservices. “Goedemiddag, in dit gesprek ga ik proberen u zo goed mogelijk van dienst te zijn.” Ja schat, daarom werk je ook bij de klantenservice.

Als je die klantenservice drie keer op een dag nodig hebt, kan zo’n standaardzin behoorlijk gênant worden. Ik moet me dan inhouden niet synchroon mee te gaan zitten blèren.

T-Mobile heeft er ook een handje van. Zit je een minuut of vijf met zo’n snelle jongen te kletsen, gaat ‘ie zichzelf opeens voorstellen. Midden in het gesprek. Dat doen ze op het moment dat ze wat gegevens van je nodig hebben. Uit beleefdheid stellen ze dan eerst zichzelf voor.

Dat dat soms pas halverwege het gesprek gebeurd, en in de praktijk belachelijk nep overkomt, doet er niet toe. Op het moment dat zo’n knakker voor je in de computer moet duiken, draait ‘ie opeens zijn protocol af: “Ik zal me overigens even voorstellen, mijnheer. Mijn naam is Gerrit Grabbel. Mag ik misschien uw postcode en huisnummer?”

Vermoeiend.

“Heeft u verder nog vragen? Ok, dan heb ik nog een vraag voor u: aan het begin van dit gesprek zei ik dat ik ging proberen u zo goed mogelijk van dienst te zijn. Ben ik daarin geslaagd?”

JAAAAHAAAAAAAAAAAAARRRRRGH!!!!! …. eh …. *kuch* ja hoor.