Stof tot Bloggen

Ik zit achter mijn Asus Eee PC 900 netbook. Voor zover ik me kan herinneren één van de eerste Eee’s. Gekocht in 2008, voor 300 euro. XP past er niet op. Draait op Ubuntu.

Ik surf naar apple.com. Dat doe ik af en toe. Gewoon, om even te kwijlen.

Ik lees iets over de nieuwe generatie MacBooks. Met als vanouds iets nieuws: een trackpad zonder knop. Daar is Apple erg goed in: in het weglaten van iets.

Apple was al beroemd vanwege het scrollen met twee vingers. Maar ja, dat kan óók op mijn Eee PC. Vraag me af wanneer Apple daarover Asus gaat aanklagen, want het lijkt me typisch een Apple-uitvinding. Misschien weten ze het nog niet. Ik kwam er destijds ook maar toevallig achter, na een kwartier lang tevergeefs schuren met mijn middelvinger langs de scherpe trackpadrand.

Tikken met één vinger – in plaats van de linkermuisknop – lukt op mijn Eee PC ook, maar dat kan sowieso op elke laptop. Die linkermuisknop zit daar al jaren overbodig. Logisch dat Apple ‘m nu dus weghaalt. Hadden ze al veel eerder moeten doen.

Probleem alleen is dat Appeltjes geen rechtermuisknop hebben. En tja, als je dan één knop weghaalt, heb je geen knop meer over. En kun je óók niet meer ‘rechts’ klikken. En dat wordt lastig bij het openen van je context-menu.

Maar géén nood, aldus Apple: in plaats van ‘rechtsklikken’ kun je nu met twee vingers op het trackpad tikken. Zo hee. Dat is nog eens vernieuwend.

Ik wil ook een MacBook! Bij mijn Eee PC moet ik nog steeds mijn rechtermuisknop indrukken. En hij zit op een onhandige plek. En heeft vaak kuren waardoor ik heel hard moet drukken.

En al mijmerend over deze revolutionaire Apple-uitvinding tik ik verzuchtend met twee vingers op het trackpad van mijn Eejeejeepeeceetje. En ontdek dan iets wat ik in de afgelopen twee jaar nog niet ontdekt had.

Ben benieuwd wie er nu patent op heeft, eigenlijk.

Heb ook gelijk maar even geveegd, geknepen, gedraaid en gewreven met twee, drie, vier en vijf vingers.

Maar helaas.

Winterdepressie op mijn Nokia E71.

De dagen in de rechterkolom schuiven elke dag netjes één plaats op naar boven. De twee zonnetjes onderin kunnen maar niet meekomen.

Op mijn mobiel wordt het al dagenlang over vijf dagen mooi weer.

“Tele2, goedemiddag. In dit gesprek ga ik proberen uw vraag zo goed mogelijk te beantwoorden. Waarmee kan ik u van dienst zijn?”

Ik erger me ma-te-loos aan de nietszeggende, in elk gesprek terugkerende standaardzinnen bij telefonische klantenservices. “Goedemiddag, in dit gesprek ga ik proberen uw vraag zo goed mogelijk te beantwoorden.” Ja schat, daarom werk je ook bij de klantenservice.

Als je die klantenservice drie keer op een dag nodig hebt, kan zo’n standaardzin behoorlijk gênant worden. Ik moet me dan inhouden niet synchroon mee te gaan zitten blèren.

T-Mobile heeft er ook een handje van. Zit je een minuut of vijf met zo’n snelle jongen te kletsen, gaat ‘ie zichzelf opeens voorstellen. Midden in het gesprek. Dat doen ze op het moment dat ze wat gegevens van je nodig hebben. Uit beleefdheid stellen ze dan eerst zichzelf voor.

Dat dat soms pas halverwege het gesprek gebeurd, en in de praktijk belachelijk nep overkomt, doet er niet toe. Op het moment dat zo’n knakker voor je in de computer moet duiken, draait ‘ie opeens zijn protocol af: “Ik zal me overigens even voorstellen, mijnheer. Mijn naam is Gerrit Grabbel. Mag ik misschien uw postcode en huisnummer?”

Vermoeiend.

“Heeft u verder nog vragen? Ok, dan heb ik nog een vraag voor u: aan het begin van dit gesrpek zei ik dat ik ging proberen uw vraag zo goed mogelijk te beantwoorden. Ben ik daarin geslaagd?”

JAAAAHAAAAAAAAAAAAARRRRRGH!!!!! …. eh …. *kuch* ja hoor.

Ach, ik zeg het toch maar niet.

Sommige dienders kunnen daar namelijk wat explosief nerveus op reageren. Want veiligheid gaat voor alles, nietwaar?

Mwah. Wat mij betreft wordt het allemaal wat teveel opgeblazen overdreven.

Als ik de media moet geloven, zijn we momenteel overgeleverd aan de meest bizarre winter sinds de prehistorie.

Dames en heren. Hier volgt een weerswaarschuwing:

Morgen, zaterdag 9 januari, zal de temperatuur rond het vriespunt liggen. Door de wind kan de gevoelstemperatuur echter oplopen tot maar liefst -15 graden. Naar buiten gaan is levensgevaarlijk. Blijf binnen en sluit ramen en deuren. Zet uw kachel op twintig, en bezoek elk kwartier onze website knmi.nl om op de hoogte te blijven van de laatste stand van zaken.

Zelf heb ik zaterdag uit protest een extra blokje om gelopen. Tegen de wind in. Zonder sjaal. Heerlijk.

Gelukkig gaf het KNMI op tijd een voorwaarschuwing. Ja echt, we hadden al het ‘weeralarm’, maar nu schijnt er dus ook een ‘voorwaarschuwing’ te zijn. Geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen, maar het weer wordt er in elk geval niet gemakkelijker op. Zo was er gisteren een weeralarm voor het noorden, en een voorwaarschuwing voor de rest van Nederland. Volgt u het nog?

Weet u trouwens wat sneeuwjacht is? Dat is iets nieuws, geloof ik. Ik had er in elk geval nog nooit van gehoord. Ik dacht, dat is een soort schip ofzo, of een middagje jagen in de sneeuw. Maar nee. Sneeuwjacht, dat is als de sneeuwvlokjes onder invloed van krachtige luchtstromen – ook wel ‘wind’ genoemd – zich niet verticaal, maar horizontaal verplaatsen. Schijnt een uitzonderlijk fenomeen te zijn. Tenminste, daar ga ik vanuit, want het woord kom je nu opeens overal tegen. En het is levensgevaarlijk, zo’n sneeuwjacht. Niet alleen omdat het het zicht belemmerd, maar vooral vanwege de sneeuwduinen die erdoor ontstaan. Sneeuwduinen ja. Dat is een berg opgestapelde jachtsneeuw vermengd met driftsneeuw. En daar kun je beter voor binnenblijven!

Inmiddels raakt het strooizout bijna op. Sascha de Boer opent er vrijdagavond het acht uur journaal mee. En kakelt meteen de eerste acht minuten vol over de gevolgen van het weer. Zelfs Erwin mag al een deel van zijn weerpraatje doen. Over sneeuwjachten, sneeuwduinen en gevoelstemperaturen.

Ja, het is komkommertijd wereldnieuws, die winter van ons. Margot Ribberink slaapt er al vier weken niet van.