Stof tot Bloggen

Gisteravond, een uurtje of tien.

Ik zit met mijn beker warme chocolademelk lekker onderuit gezakt op de bank, als plotseling, zo’n 30 centimeter van mijn linkeroor, een door merg en been gaande schreeuw de stilte verbreekt.

Ik heb verder geen bezoek en ik ben alleen thuis, dus zal men zich kunnen indenken dat ik enige moeite heb mijn chocolademelk in mijn beker te houden.

Maar gelukkig herken ik de stem, en ook de manier van schreeuwen komt me bekend voor. Misschien is dat m’n redding – in elk geval slaag ik erin mijn kleren schoon te houden. Met een zucht zet ik mijn beker op tafel, en draai me om.

Juist. Het is m’n asbak, die weer eens tegen me staat te schreeuwen. Nee, ik ben niet gek. En ik heb ook niet gedronken. Althans, niets anders dan chocolademelk.

Jawel, ik moest maar ’s stoppen met roken. En mijn asbak helpt mij daarbij. Door afgrijselijk te gaan schreeuwen als ik m’n sigaret links in de asbak leg, en roggelend te gaan hoesten als ik ‘m rechts erin leg. Een erfenisje van een gezellig sinterklaasavondje bij m’n zus en twee neefjes.

Niet dat ik het onding ooit zou gebruiken. Ik ben daar gek. En misschien voelt het zich daarom wat achtergesteld. Want zo nu en dan gaat ‘ie spontaan af. Vooral ’s avonds, als ik langs de tafel loop en mijn schaduw de lichtsensor activeert.

Hij reageert namelijk op licht. Of beter gezegd: op donker. Als je een sigaret in één van de twee gleufjes legt, veroorzaakt een lichtsensor dat het monster gaat hoesten of schreeuwen. De asbak heeft daarbij ook nog de vorm van twee longen, dus de boodschap is duidelijk.

Maar nu, nu schreeuwt ‘ie dus terwijl ik gewoon op de bank zit. En het blijft niet bij één schreeuw. Er komt nog een schreeuw. En nog één.

Ik pak ‘m op, en het gedrocht begint non-stop te schreeuwen. Ik ga met m’n vinger over beide lichtsensoren, maar het heeft geen enkel effect. Het ding blijft schreeuwen, en het is echt afschuwelijk. ‘Made in China’, staat erop. Ooit wel eens een Chinees met longembolie horen schreeuwen? Ik kan je verzekeren, da’s géén pretje.

Ik raak in paniek. Er zit geen uitknop op. En de batterij zit afgesloten met een piepklein kruiskopschroefje. En ik heb geen piepklein kruiskopschroevendraaiertje.

Dit is de hel in huiskamerformaat.

Drie minuten later zit ik – met ietwat trillende handen – weer achter mijn beker warme chocolademelk.

De asbak ligt ondersteboven in een hoek van de kamer. Twee batterijen zijn ergens onder een kast gerold, ik weet niet precies waar. Ik kom ze wel weer tegen als ik op ga ruimen.

Het in tweeën gebroken batterijklepje ligt op tafel. En dat kruiskopschroefje is in geen velden of wegen meer te bekennen.

Heerlijk, wat een rust. Tijd voor een sigaretje.