“Ja, het kan een beetje trekken ….”
Terwijl ik krampachtige pogingen doe om uit mijn lichaam te treden, vraag ik me ondertussen af wat ze daar nou precies mee bedoelt. Een beetje trekken.
Het voelt namelijk niet als ‘een beetje trekken’. Het voelt alsof ze met een vlijmscherpe breinaald mijn tandvlees aan het fileren is.
“Beetje gevoelig, zeker?”
Oh sorry. Ik zal stoppen met schreeuwen. Nee hoor, ga gerust verder. Niets aan de hand.
Het trekt alleen een beetje.
Vanaf nu ben ik niet langer bang voor de tandarts. Vanaf nu ben ik bang voor zijn vriendelijke, mooie, blonde assistente.
Berichten
