Stof tot Bloggen

“Hee! Mag ik iets vragen!? Die deur moet open, alstjeblieft!”
“NEE, DIE DEUR MOET DICHT!”

Altijd leuk, twee autisten die in elkaars structuren verstrengeld raken.

Het is vrijdagmiddag, even na drieën, en de cliënten zitten te wachten op de verschillende taxibusjes die weldra voor komen rijden. En het is lente, en warm, en Hans is gewend dat de voordeur dan open staat. Maar Irene, pas nieuw op de groep, kan niet tegen het geluid van voorbij rijdende auto’s. Dus doet ze de deur dicht. Irene heeft de gave altijd met zware bulderstem te praten, ongeacht het onderwerp van gesprek.

“DE BUSJES ZIJN ER NOG NIET! DE DEUR KAN GEWOON DICHT BLIJVEN!”
“Héé! Hee Frans, mag ik iets vragen!? Die deur moet open, verdomme!”

Ik ben moe, en voor ik het weet schiet ik uit mijn slof. “Ja hallo zeg! Stelletje autisten! De één wil de deur open en de ander wil hem dicht! Geweldig! Wat moet ik nou!?

Een korte stilte.

“SORRY!”, buldert Irene, en ze zet de deur op een kier.

Op het gezicht van Hans verschijnt langzaam maar zeker een brede grijns. Hij wijst naar Irene. “Oooooh … shit hee, die is ook autistisch! Haha!”