Je ziettut nie, he

Wat ze nou precies dacht? Geen idee. Ik bedoel: ik weet dat ik soms wat apart over kan komen op mensen. In bepaalde situaties. Nou ja, ik weet het niet, maar het zou kunnen. En ik was snotverkouden en zag er bij voorbaat al niet uit: moe, loopneus, keelpijn, rooie ogen. En de lamp die van bovenaf in mijn gezicht scheen maakte mijn evenbeeld in de spiegel nou ook niet echt veel aantrekkelijker.

Misschien dat dat allemaal meespeelde. Of misschien omdat ik gewoon chagrijnig was, en met mijn binnensmonds gemompel het diepgaande gesprek tussen ons niet echt op gang probeerde te houden.

Ik weet het niet. Ik hoop maar dat het zoiets was.

Terwijl ze met routinematige nonchalance de schaar door mijn natte haren bonjourt, begint ze met diezelfde routinematige nonchalance een gesprekje.

“Lekker vrij vandaag?”
Nee muts, ik ben gewoon op maandagmorgen van m’n werk weggelopen om hier gezellig mijn haar te laten knippen. Kan je alstjeblieft je mond houden en gewoon doorknippen? En sorry dat ik steeds met mijn hand onder het kapperskleed vandaan kom om het snot van mijn bovenlip te vegen, maar ik ben mijn zakdoekjes vergeten.
“Ja, ik ben elke twee weken vrij op maandag.”
“Oh, da’s beter! Wat doe je?”
Ik zit hier te wachten tot je ophoudt met vragen stellen en klaar bent met knippen.
“Ik werk op een dagactiviteitencentrum voor mensen met een verstandelijke beperking.”
“Oh, hier in de buurt?”
“Ja, bij ‘t Vierkant, aan de Lagerw …”
“Ooooh, ‘t Vierkant!? Wat grappig, daar heeft mijn zus stage gelopen, een jaar of twee geleden. Marloes heet ze, ken je die nog?”
“Nee, zegt me niets. Maar ik werk er pas een jaar.”
“Ze vond het erg leuk. Heb jij het naar je zin daar? Het is wel goed dat er ook zulke plekken zijn, toch? Waar je lekker bezig kunt zijn in je eigen tempo, he?”
Hè? Heeft ze het nou over mij?
“Ja, ik vind het leuk. Ik heb het wel naar mijn zin hoor.”

Ze concentreert zich nu op de tondeuze, en er valt even een stilte. Dan, terwijl ze voorzichtig mijn hoofd voorover duwt: “Nou ja, mijn zus werkte er dan als begeleider …”
Huh!??
“Ja, ik ook.”

Het was natuurlijk leuk geweest als ze nu van schrik zou uitschieten met de tondeuze. Lijkt me best grappig om ‘s een keertje kaal door het leven te gaan – heb ik er meteen een leuk verhaal bij. Maar nee. In plaats daarvan wordt ze alleen een beetje rood, maar ze stottert niet eens als ze zegt: “Oh sorry. Nou ja, je ziettut ook nie aan de buitenkant, he.”

Nee, daar zal ze misschien ook wel gelijk in hebben.

Bij mij zie je het niet aan de buitenkant.