Bloemetje

Een uurtje of 5 in de middag. Ik ben net thuis en zit – onderuitgezakt op de bank – aan de telefoon, als plotseling de bel gaat. Ik verwacht niemand, heb eigenlijk niet zo’n zin in bezoek, en de persoon aan de andere kant van de lijn zit net midden in een lang verhaal. Even negeren dus, die bel. Misschien een colporteur of – ook leuk – een Jehova Getuige. Die komen hier wel vaker rond deze tijd.

Maar de aanhouder wint. Er wordt weer gebeld, en deze keer langer. De beste man of vrouw die voor mijn deur staat, moet echt míj hebben. Zucht. Ik breek het gesprek af, en doe de deur open.

Een meneer houdt een boeket bloemen voor mijn neus. “Alstublieft! Deze is voor u!” Ik staar hem een ogenblik verbaasd aan. Zonder wat te zeggen pak ik het boeketje aan, onderzoek het alsof ik voor het eerst van mijn leven een boeketje bloemen zie, en vraag me vervolgens hardop af of hij wel bij het goede adres is. Ik vraag me óók af of de brave man wel goed bij zijn hoofd is, maar dat doe ik gelukkig niet hardop. Hij lacht. “Ja hoor, hij is echt voor u! Op het kaartje staat van wie het afkomstig is! Goeiemiddag!” En weg is hij.

Ik doe de deur achter mij dicht, en staar naar hetgeen ik in mijn handen heb. Het is een boeket, niet zo’n bos bloemen die je krijgt als je jarig bent, maar meer een stemmig boeketje. Met veel groene bladeren, paarse bloemen en een paars lint. “Een rouwboeket …?” hoor ik mezelf mompelen. Verkeerd bezorgd? In een flits wordt het ‘mis-ik-soms-iets-systeem’ in mijn hersenen in werking gezet: een soort puntenlijstje dat automatisch wordt gecheckt als er iets gebeurt wat ik niet thuis kan brengen. Maar nee, ik kan me niet herinneren dat er iemand uit mijn naaste omgeving is overleden, verder ben ik voorlopig nog niet jarig, valentijn is alweer voorbij, ik zit niet in een crisis, en ik ben niet ziek.

Op het mooi vormgegeven kaartje staat een bijbeltekst: “Blijf in Hem geworteld en gegrondvest, houd vast aan het geloof.” (Kolossenzen 2:7).” Op de achterkant heeft iemand met pen gescheven: “… van je lieve zussen en broers, van de Christengemeente.” Verder niets. Geen reden, geen naam. Noppes.

Nu ben ik al een hele lange tijd uit die kerk weg. Hoe lang zou dat al zo zijn? Een jaar? Ik dacht langer. Sturen ze je dan standaard een boeketje? Als een soort afscheidsritueel? Een reminder om naast je kerkverlating niet ook nog eens van je geloof te vallen? Een vriendelijk gebaar … ‘we denken aan je’? Of gaat het hier gewoon om een soort van goedbedoelde afvalligen-terughaalactie? Ik snap er eigenlijk niets van. Is het wel voor mij bestemd? Straks is er iemand overleden en hebben ze het boeketje naar het verkeerde adres gestuurd ….

Dan maar bellen naar de bloemenwinkel waar het boeketje vandaan komt. Ja hoor meneer, dat boeketje was echt voor u persoonlijk. Nee mijnheer, de afzender wil liever anoniem blijven. Dat begrijp ik mijnheer, maar ik heb echt uw naam doorgekregen. De adressenlijst van de kerk ligt hier voor mijn neus …. er zijn er nog meer bezorgd …. nee … ja … helaas, ik kan er eigenlijk niet meer over zeggen ….”

Mooi is dat.

‘Zeg het met bloemen’. Prima, maar maak dan wel even duidelijk wát je wil zeggen met die bloemen. Maar toch bedankt.

Ik heb alleen geen vaas in huis.