Vandaag mocht ik even de Iphone … sorry, ik bedoel de Samsung Galaxy S vasthouden. Zo’n toestel waarbij het bijna onmogelijk is om ook maar één negatief puntje in een recensie te vinden. “Het beste Android toestel tot nu toe”, volgens velen.

En daar zit voor mij dus het probleem. Want inderdaad, over het toestel zelf niets dan lof. Groot 4 inch super-amoled scherm (met ‘wow’ effect) en multi-touch. Licht en plat, is veel groter maar voelt lichter en handzamer aan dan mijn Nokia E72. Verder een 1 GHz processor en nog meer van zulke fantastische specs, en – jawel – één van de eerste ‘big touchscreen smartphones’ waarbij de reviewers onder de indruk zijn van de batterijduur. Mooie UI, lijkt verder helemaal niet *kuch* op de Iphone, maar goed gejat is beter dan slecht verzonnen, zeggen we dan. En Samsung heeft een primeur: ‘swypen’ in plaats van typen, waardoor je tot anderhalf keer sneller en preciezer tekst zou kunnen invoeren.

Maar ja, dan Android, dat zogenaamde ‘Open Source’ besturingssysteem van Google. Ik dacht: dat is gewoon een goed besturingssysteem, waar Google (om je lekker te maken) wat extra Google Services bij heeft ingebouwd om je over te halen die te gebruiken.

Nou nee, dus.

Zodra je op dat ding uberhaupt iets gaat doen wat verder gaat dan bellen of smsen (bijv. een applicatie van om het even welk bedrijf installeren) wordt je gedwongen in te loggen in je Gmail account of er één aan te maken. En zodra je dat doet, synct Google automatisch je hele telefoon. Met Google, uiteraard. Tot uw dienst en graag gedaan.

Wát er precies gesynchroniseerd wordt, is niet helemaal duidelijk. Bij de gelukkige eigenaar van wie ik het toestel van dichtbij mocht bekijken, verschenen in elk geval zijn Gmail contacten en afspraken uit zijn Google agenda ongevraagd in zijn telefoon. Ook kwam hij zichzelf tegen in Google Maps, ik weet niet meer hoe of wat, maar kan me er wel een voorstelling bij maken.

Jezelf tijdens het browsen op een rss-feed abonneren is voor een smartphone anno 2010 geen probleem natuurlijk. Nee. Als de gebruiker er dan tenminste wél mee akkoord gaat dat die feed automatisch wordt toegevoegd aan – je meent het – Google Reader. In de browser staat daarnaast de instelling ‘je gps-locatie doorgeven aan websites’ gewoon aangevinkt, en volgens de eigenaar heeft hij dat niet zelf gedaan. Verder viel het hem op dat hij in het begin, bij elk progje dat hij opstartte, steeds gevraagd werd om privacy instellingen vrij te geven. Hij heeft erg het gevoel een ‘Google Service Tablet’ in handen te hebben, in plaats van een smartphone.

Enfin. Daar is de trotse Galaxy-bezitter bij nader inzien niet zo blij mee. Persoon in kwestie is bepaald geen Google basher of privacy-angsthaas. Maar toch. “Bedankt Google, maar mag ik misschien ook zélf bepalen wat er gebeurt op mijn telefoon en wie er daarbij over mijn schouder meekijkt?”

Aan het einde van mijn kwijlmoment (het is écht een prachtig apparaatje, dat wel) keek ik nog even op de achterkant. ‘With Google’, stond erop.

Android? ‘With Google’ is voorlopig toch nog even synoniem voor ‘Without Frans’.