Stof tot Bloggen

Ik zit achter mijn Asus Eee PC 900 netbook. Voor zover ik me kan herinneren één van de eerste Eee’s. Gekocht in 2008, voor 300 euro. XP past er niet op. Draait op Ubuntu.

Ik surf naar apple.com. Dat doe ik af en toe. Gewoon, om even te kwijlen.

Ik lees iets over de nieuwe generatie MacBooks. Met als vanouds iets nieuws: een trackpad zonder knop. Daar is Apple erg goed in: in het weglaten van iets.

Apple was al beroemd vanwege het scrollen met twee vingers. Maar ja, dat kan óók op mijn Eee PC. Vraag me af wanneer Apple daarover Asus gaat aanklagen, want het lijkt me typisch een Apple-uitvinding. Misschien weten ze het nog niet. Ik kwam er destijds ook maar toevallig achter, na een kwartier lang tevergeefs schuren met mijn middelvinger langs de scherpe trackpadrand.

Tikken met één vinger – in plaats van de linkermuisknop – lukt op mijn Eee PC ook, maar dat kan sowieso op elke laptop. Die linkermuisknop zit daar al jaren overbodig. Logisch dat Apple ‘m nu dus weghaalt. Hadden ze al veel eerder moeten doen.

Probleem alleen is dat Appeltjes geen rechtermuisknop hebben. En tja, als je dan één knop weghaalt, heb je geen knop meer over. En kun je óók niet meer ‘rechts’ klikken. En dat wordt lastig bij het openen van je context-menu.

Maar géén nood, aldus Apple: in plaats van ‘rechtsklikken’ kun je nu met twee vingers op het trackpad tikken. Zo hee. Dat is nog eens vernieuwend.

Ik wil ook een MacBook! Bij mijn Eee PC moet ik nog steeds mijn rechtermuisknop indrukken. En hij zit op een onhandige plek. En heeft vaak kuren waardoor ik heel hard moet drukken.

En al mijmerend over deze revolutionaire Apple-uitvinding tik ik verzuchtend met twee vingers op het trackpad van mijn Eejeejeepeeceetje. En ontdek dan iets wat ik in de afgelopen twee jaar nog niet ontdekt had.

Ben benieuwd wie er nu patent op heeft, eigenlijk.

Heb ook gelijk maar even geveegd, geknepen, gedraaid en gewreven met twee, drie, vier en vijf vingers.

Maar helaas.

Winterdepressie op mijn Nokia E71.

De dagen in de rechterkolom schuiven elke dag netjes één plaats op naar boven. De twee zonnetjes onderin kunnen maar niet meekomen.

Op mijn mobiel wordt het al dagenlang over vijf dagen mooi weer.

“Tele2, goedemiddag. In dit gesprek ga ik proberen uw vraag zo goed mogelijk te beantwoorden. Waarmee kan ik u van dienst zijn?”

Ik erger me ma-te-loos aan de nietszeggende, in elk gesprek terugkerende standaardzinnen bij telefonische klantenservices. “Goedemiddag, in dit gesprek ga ik proberen uw vraag zo goed mogelijk te beantwoorden.” Ja schat, daarom werk je ook bij de klantenservice.

Als je die klantenservice drie keer op een dag nodig hebt, kan zo’n standaardzin behoorlijk gênant worden. Ik moet me dan inhouden niet synchroon mee te gaan zitten blèren.

T-Mobile heeft er ook een handje van. Zit je een minuut of vijf met zo’n snelle jongen te kletsen, gaat ‘ie zichzelf opeens voorstellen. Midden in het gesprek. Dat doen ze op het moment dat ze wat gegevens van je nodig hebben. Uit beleefdheid stellen ze dan eerst zichzelf voor.

Dat dat soms pas halverwege het gesprek gebeurd, en in de praktijk belachelijk nep overkomt, doet er niet toe. Op het moment dat zo’n knakker voor je in de computer moet duiken, draait ‘ie opeens zijn protocol af: “Ik zal me overigens even voorstellen, mijnheer. Mijn naam is Gerrit Grabbel. Mag ik misschien uw postcode en huisnummer?”

Vermoeiend.

“Heeft u verder nog vragen? Ok, dan heb ik nog een vraag voor u: aan het begin van dit gesrpek zei ik dat ik ging proberen uw vraag zo goed mogelijk te beantwoorden. Ben ik daarin geslaagd?”

JAAAAHAAAAAAAAAAAAARRRRRGH!!!!! …. eh …. *kuch* ja hoor.

Ach, ik zeg het toch maar niet.

Sommige dienders kunnen daar namelijk wat explosief nerveus op reageren. Want veiligheid gaat voor alles, nietwaar?

Mwah. Wat mij betreft wordt het allemaal wat teveel opgeblazen overdreven.

Als ik de media moet geloven, zijn we momenteel overgeleverd aan de meest bizarre winter sinds de prehistorie.

Dames en heren. Hier volgt een weerswaarschuwing:

Morgen, zaterdag 9 januari, zal de temperatuur rond het vriespunt liggen. Door de wind kan de gevoelstemperatuur echter oplopen tot maar liefst -15 graden. Naar buiten gaan is levensgevaarlijk. Blijf binnen en sluit ramen en deuren. Zet uw kachel op twintig, en bezoek elk kwartier onze website knmi.nl om op de hoogte te blijven van de laatste stand van zaken.

Zelf heb ik zaterdag uit protest een extra blokje om gelopen. Tegen de wind in. Zonder sjaal. Heerlijk.

Gelukkig gaf het KNMI op tijd een voorwaarschuwing. Ja echt, we hadden al het ‘weeralarm’, maar nu schijnt er dus ook een ‘voorwaarschuwing’ te zijn. Geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen, maar het weer wordt er in elk geval niet gemakkelijker op. Zo was er gisteren een weeralarm voor het noorden, en een voorwaarschuwing voor de rest van Nederland. Volgt u het nog?

Weet u trouwens wat sneeuwjacht is? Dat is iets nieuws, geloof ik. Ik had er in elk geval nog nooit van gehoord. Ik dacht, dat is een soort schip ofzo, of een middagje jagen in de sneeuw. Maar nee. Sneeuwjacht, dat is als de sneeuwvlokjes onder invloed van krachtige luchtstromen – ook wel ‘wind’ genoemd – zich niet verticaal, maar horizontaal verplaatsen. Schijnt een uitzonderlijk fenomeen te zijn. Tenminste, daar ga ik vanuit, want het woord kom je nu opeens overal tegen. En het is levensgevaarlijk, zo’n sneeuwjacht. Niet alleen omdat het het zicht belemmerd, maar vooral vanwege de sneeuwduinen die erdoor ontstaan. Sneeuwduinen ja. Dat is een berg opgestapelde jachtsneeuw vermengd met driftsneeuw. En daar kun je beter voor binnenblijven!

Inmiddels raakt het strooizout bijna op. Sascha de Boer opent er vrijdagavond het acht uur journaal mee. En kakelt meteen de eerste acht minuten vol over de gevolgen van het weer. Zelfs Erwin mag al een deel van zijn weerpraatje doen. Over sneeuwjachten, sneeuwduinen en gevoelstemperaturen.

Ja, het is komkommertijd wereldnieuws, die winter van ons. Margot Ribberink slaapt er al vier weken niet van.

Zelf denk ik dit ook als er zo’n slagroomtaart op tafel komt. Maar ik laat het niet merken.

Die aap is dwars door alle evoluties en beschavingen heen lekker zichzelf gebleven.

Gisteravond, een uurtje of tien.

Ik zit met mijn beker warme chocolademelk lekker onderuit gezakt op de bank, als plotseling, zo’n 30 centimeter van mijn linkeroor, een door merg en been gaande schreeuw de stilte verbreekt.

Ik heb verder geen bezoek en ik ben alleen thuis, dus zal men zich kunnen indenken dat ik enige moeite heb mijn chocolademelk in mijn beker te houden.

Maar gelukkig herken ik de stem, en ook de manier van schreeuwen komt me bekend voor. Misschien is dat m’n redding – in elk geval slaag ik erin mijn kleren schoon te houden. Met een zucht zet ik mijn beker op tafel, en draai me om.

Juist. Het is m’n asbak, die weer eens tegen me staat te schreeuwen. Nee, ik ben niet gek. En ik heb ook niet gedronken. Althans, niets anders dan chocolademelk.

Jawel, ik moest maar ’s stoppen met roken. En mijn asbak helpt mij daarbij. Door afgrijselijk te gaan schreeuwen als ik m’n sigaret links in de asbak leg, en roggelend te gaan hoesten als ik ‘m rechts erin leg. Een erfenisje van een gezellig sinterklaasavondje bij m’n zus en twee neefjes.

Niet dat ik het onding ooit zou gebruiken. Ik ben daar gek. En misschien voelt het zich daarom wat achtergesteld. Want zo nu en dan gaat ‘ie spontaan af. Vooral ’s avonds, als ik langs de tafel loop en mijn schaduw de lichtsensor activeert.

Hij reageert namelijk op licht. Of beter gezegd: op donker. Als je een sigaret in één van de twee gleufjes legt, veroorzaakt een lichtsensor dat het monster gaat hoesten of schreeuwen. De asbak heeft daarbij ook nog de vorm van twee longen, dus de boodschap is duidelijk.

Maar nu, nu schreeuwt ‘ie dus terwijl ik gewoon op de bank zit. En het blijft niet bij één schreeuw. Er komt nog een schreeuw. En nog één.

Ik pak ‘m op, en het gedrocht begint non-stop te schreeuwen. Ik ga met m’n vinger over beide lichtsensoren, maar het heeft geen enkel effect. Het ding blijft schreeuwen, en het is echt afschuwelijk. ‘Made in China’, staat erop. Ooit wel eens een Chinees met longembolie horen schreeuwen? Ik kan je verzekeren, da’s géén pretje.

Ik raak in paniek. Er zit geen uitknop op. En de batterij zit afgesloten met een piepklein kruiskopschroefje. En ik heb geen piepklein kruiskopschroevendraaiertje.

Dit is de hel in huiskamerformaat.

Drie minuten later zit ik – met ietwat trillende handen – weer achter mijn beker warme chocolademelk.

De asbak ligt ondersteboven in een hoek van de kamer. Twee batterijen zijn ergens onder een kast gerold, ik weet niet precies waar. Ik kom ze wel weer tegen als ik op ga ruimen.

Het in tweeën gebroken batterijklepje ligt op tafel. En dat kruiskopschroefje is in geen velden of wegen meer te bekennen.

Heerlijk, wat een rust. Tijd voor een sigaretje.

Terwijl we stofnevels op een slordige afstand van zo’n 1400 lichtjaartjes onderzoeken op samenstelling en oorsprong, en we voor onze plezier oerknalletjes nabootsen in een tunneltje onder de grond, zijn we er met het milieu nog niet helemaal uit.

Dus leggen we dat probleem bij de dieren. We gaan schapen fokken die minder boeren, en geven koeien vaccins om minder winden te laten.

Want daar klaart de lucht van op. En het staat ook een stuk sjieker natuurlijk, zo’n groene, biologische koe die geen winden laat.

Nu nog hopen dat alles goed gaat met die deeltjesversneller. Zo’n tweede oerknal is toch óók niet echt goed voor het milieu.

Gelukkig zit die tunnel 100 meter onder de grond.

“Ja, het kan een beetje trekken ….”

Terwijl ik krampachtige pogingen doe om uit mijn lichaam te treden, vraag ik me ondertussen af wat ze daar nou precies mee bedoelt. Een beetje trekken.

Het voelt namelijk niet als ‘een beetje trekken’. Het voelt alsof ze met een vlijmscherpe breinaald mijn tandvlees aan het fileren is.

“Beetje gevoelig, zeker?”

Oh sorry. Ik zal stoppen met schreeuwen. Nee hoor, ga gerust verder. Niets aan de hand.

Het trekt alleen een beetje.

Vanaf nu ben ik niet langer bang voor de tandarts. Vanaf nu ben ik bang voor zijn vriendelijke, mooie, blonde assistente.